[Report] Super Show Concert live in Seoul

posted on 29 Feb 2008 21:53 by toyting in Concert, SJ

กลับมาถึงเมืองไทยแล่ว  เลื่อนกลับมาวันนึง เพราะว่าวันจันทร์หิมะตกจ๊ะ เลยหาเรื่องอยู่เที่ยวต่อ  เป็นทริปที่สนุกมาก  ปกติเป็นคนดวงไม่ดีเกี่ยวกับเรื่องการท่องเที่ยว  แต่ครั้งนี้คงเพราะไปไหว้พระตั้งแต่วันแรกที่มาถึง (วันมาฆะพอดี) ผลบุญเลยช่วยเสริมส่งล่ะนะ รู้สึกว่าโชคดีตลอดทาง  อย่างไรก็ดี  เราถ่ายรูปมาน้อยมาก ดังนั้นจะเน้นสาด text ซะเป็นส่วนมาก คงชินกันแล้วเนอะ

เนื่องจากไปเที่ยวมาหนึ่งอาทิตย์ มีเรื่องที่ต้องให้เขียนถึงเยอะมาก  ขออนุญาตแบ่งเล่าเป็น 2 part ล่ะกัน  พาร์ทแรกเกี่ยวกับคอนเอสเจล้วนๆ พาร์ทที่สองเป็นเรื่องที่เราไปเที่ยวโซลมา (จะมีคนสนใจอ่านไหม) ดังนั้นมันจะไม่เรียงลำดับตามวันและเวลา แต่ถือว่าเอามาเล่าเหมารวมๆ กันน่อ

คำเตือน : เป็นรีพอร์ตที่เขียนโดยผู้หญิงคนหนึ่งที่ชอบเอสเจที่หน้าตาและความฮาล้วนๆ  โดยไม่มีเหตุผลอื่นใดนอกจากนี้

คอนเสริต์ Super Show จัดขึ้น 3 วัน ที่ olimpic gymnasium เราไปดูคอนวันที่ 22 กับ วันที่ 24 ซึ่งเป็นรอบแรกกับรอบสุดท้าย   ไปดูคอนกับน้องเบลแล้วก็น้องปอนด์  สองสาวที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน ตอนที่เปิดร้านให้ต้าใหม่ๆ  โอคุงรู้เข้า ถึงกับถามว่า "ป้ากล้าไปเที่ยวต่างประเทศกับคนที่เพิ่งรู้จักกันเหรอค๊า"

ห้า ห้า ห้า นั่นซิน้าาาาาาาาาา เอาเป็นว่าตอนนี้สนิทสนมกับน้องทั้งสองไปเรียบร้อยแล้วค่ะ  ทั้งคู่ไนซ์มาก ทริปสนุกหรือไม่สนุกขึ้นอยู่กับผู้ร่วมทางจริงๆ ด้วย ข้อเสียมีอยู่อย่างเดียวก็คือ น้องช่วยจัดการทุกอย่างให้เราหมด ตั้งแต่จองตั๋วคอน จองที่พัก ซื้อตั๋วรถไฟใต้ดิน พาไปแลกตังค์ พาไปเที่ยว พาไปตามผู้ชาย พาไปกินข้าว ตามหากระเป๋าให้ ตลอดจนเป็นล่าม ดีเสียยิ่งกว่าทัวร์ เราแทบไม่ต้องทำอะไรเลย ให้ไปเกาหลีอีกรอบเนี่ยไปไม่ถูกนะ เพราะสบายจนเคยตัว (หัวเราะ)

น้องปอนด์กับน้องเบล 

น่ารักเนอะ แต่มีแฟนแล้ว (ลันล้า)

เนื่องจากน้องเบลหาตั๋วคอนวันแรกไว้ให้แล้ว  ดังนั้นกว่าจะเสด็จไปถึงหน้าคอนก็เที่ยงกว่าๆ (นอนซะเต็มอิ่มเชียว) ไปกับน้องปอนด์สองคนเพราะน้องเบลไปรอล่วงหน้าแต่เช้า ซึ่งก็หลงทางจนได้ แท็กซี่ดันพาไป seoul staduim แทน (ฮ่วย) ที่จริงๆ มันอยู่ในบริเวณเดียวกัน เรียกรวมว่า olimpic park แต่ว่าแต่ละ staduim มันไกลกันโครตๆ 

โชคดีแวะขอความช่วยเหลือจากจุด Information ซึ่งเจ้าหน้าที่เป็นคุณพี่ที่พูดภาษาอังกฤษได้เก่งมาก คิดว่าน่าจะเป็นคนเกาหลีที่พูดภาษาอังกฤษสำเนียงดีที่สุดตั้งแต่เจอมาในทริปครั้งนี้ คุณพี่ช่วยเรียกแท็กซี่ให้ แถมยังเดินพาไปส่งที่อีกฝั่งของถนนอีกต่างหาก ถ้าไม่ได้เค้ามีหวังหลงจนไม่ได้ดูคอนแหงๆ

 

olimpic gymnasium ที่จัดคอนเสริตจ๊ะ

คอนเอสเจจัดอยู่ที่ gym 2 ซึ่งเป็น gym ขนาดเล็กกว่าคอนทงบัง ก็นะ...วงมันไม่ดังนิ หน้าคอนไม่ค่อยคึกคักเลย น้องเบลที่เคยมาคอน big bang ที่จัด gym เดียวกันยังบอกว่า หน้าคอน big bang คนเยอะกว่า  พอถามถึงคอนทงบัง น้องก็บอกว่า ถ้าคอนทงบังเนี่ย คนเต็มตั้งแต่ประตูทางเข้าแล้ว  มีซุ้ม มีแบนเนอร์ มีกิจกรรมยังกะกีฬาสี  คอนเอสเจมีแบนเนอร์น้อยมาก และส่วนมากเป็นแบนเนอร์ตัวอักษร (ที่อ่านไม่ออก) แบนเนอร์ที่เป็นรูปภาพก็แค่แบนนอร์ของแฟนคลับคนจีนที่อุตส่าห์แบบข้ามน้ำข้ามทะเลมา

เป็นแบนเนอร์รูปรวมกับรูปเดี่ยวของป๋าฮัน

เห็นแล้ว รู้สึกทนไม่ได้ คิดว่าคอนเอสเจที่ไทยเนี่ย ไม่ว่ายังไงเราต้องทำแบนเนอร์แน่ๆ ยิ่งรู้ราคาที่บ้านนอก ยิ่งอยากทำเข้าไปใหญ่ แต่คงไม่ทำอลังเหมือนครั้งยุนแจอีกแล้ว ไม่มีแรงแบกและไม่มีคนแบกอ่ะ เอาซักกว้างเมตรยาวสิบเมตรดีไหมนะ (เว่อร์ๆ)

อย่างไรก็ดีพวกแฟนคลับที่นี่นิยมทำนามบัตรโปรโมทเวปของตัวเองมาแจก ขนาดเป็นคนต่างชาติยังได้มาเยอะมาก จนเราต้องซื้อซองใส่นามบัตรมาต่างหากอันนึง และเพิ่งมารู้ความจริงทีหลังว่า ของหน้าคอนมันก็มีซองใส่นามบัตรให้ (ง่ะ)

มีเด็กคนนึงน่ารักมาก เขาจ้องหน้าเราอยุ่นาน แล้วถึงได้พูดออกมาว่า "สวัสดีค่ะ" เราหัวเราะแล้วก็พูดสวัสดีเหมือนกัน คนรอบข้างฮือฮากันใหญ่ จากนั้นน้องเขาก็เข้ามาแจกนามบัตรให้  เป็นเด็กที่กล้าที่สุดเท่าที่เจอแล้ว  เพราะรู้สึกเด็กเกาหลีส่วนใหญ่จะขี้อายนะ และกลัวภาษาอังกฤษมากด้วย แค่เราเดินไปขอเก้าอี้มานั่งหน้ามินิมาร์ท พูดภาษาอังกฤษออกไปเท่านั้นล่ะ เด็กที่นั่งกันเป็นกลุ่มแตกฮือกันเลยทีเดียว กรี๊ด ช้านพูดอะไรผิด  

อ้อ...วงโคฟเวอร์ก็มีนะ อุตส่าห์เห็นอยู่วงนึง  แต่พูดตามตรงไม่ได้เข้าข้างบ้านตัวเอง วงโคฟที่ไทยเริ่ดกว่าหลายเท่า ทั้งเสื้อผ้า หน้าผม และการเต้น ของเราดูจะล้ำหน้าเขาไปเยอะ

มีอีกเรื่องที่น่าสนใจ และอยากเล่าให้ฟังให้ได้  ก่อนหน้านี้น้องเบลเคยบอกไว้ว่าน้องปอนด์เนี่ยเป็นไอดอลของที่นี่เลยนะ เราก็งงๆ ว่ายังไง  แต่พอเดินเข้ามาในบริเวณหน้าคอนพร้อมกับน้องปอนด์สองคนถึงได้รู้ เพราะเด็กเกาหลีแห่กันมาชะโงกดูหน้าน้องปอนด์ตลอดราวบันได  มีเด็กใจกล้าบางกลุ่มกรี๊ดกร๊าดวิ่งเข้ามาคุยด้วย ขอจับมืออีกต่างหาก เอ่อ...หน้าตาของน้องปอนด์ค่อนข้างสะดุดตา ก็จริง  แต่ก็ไม่ใช่ดาราสักหน่อย  หรือถึงจะเป็นดารา ต้องมามุงดูกันขนาดนี้ด้วยเรอะ โอเค ตอนอยู่เมืองไทย เราเห็นคนสวย เห็นดาราก็จริง แต่ก็แอบๆ มองใช่ป่ะล่ะ แต่คนเกาหลีเนี่ยชะโงกหน้ามาดูเลยอย่างสนอกสนใจเอามากๆ เคยได้ยินมาว่า คนเกาหลีเป็นพวกเสพติดความงาม  อันนี้เห็นท่าจะจริงแฮะ กำลังคิดอยู่ว่า ครั้งหลังเอาคุณนายไปด้วย แต่งตัวเปรี้ยวๆ ใส่ส้นเข็มสักสามนิ้ว ปัดมาสคาร่าให้ขนตาเด้ง ก็น่าจะกลายเป็นไอดอลที่เกาหลีได้เหมือนกัน (เอาคนสวยเข้าสู้)

พูดถึงวันที่สองที่ต้องไปต่อแถวซื้อตั๋วหน้าคอนบ้างดีกว่า  ครั้งนี้น้องเบลเป็นคนพาไปจึงไม่หลงแล้ว ถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย เพราะมากัน 3 คนเลย ให้น้องปอนด์ไปต่อซื้อตั๋วคอน ส่วนเราต่อซื้อของหน้าคอน ส่วนน้องเบลไปกดตังค์ เวลาในขณะนั้น 8 โมงเช้า กว่าจะขายของจริงๆ ปาไปเที่ยง  แล้วอากาศก็หนาวโครตๆ หนาวเข้าถึงกระดูก เคยแซวคาซิโอเปียเมื่อครั้งงานแถลงข่าวที่พารากอนว่า พวกคาซิเป็นพวกหญ้าคา ทนแดด ทนฝน ทนร้อน  แต่ไม่คิดว่าการเป็นเอลฟ์ต้องมาทนหนาวนี่หว่า  ทรมานสุดๆ เผลอหลับไปไม่รู้ตัว สะดุ้งตื่นขึ้นมา ทำให้รู้เลยว่าความรู้สึกของคนหนาวตายนั้นเป็นยังไง  ดีนะที่ไม่ฝันถึงคุณย่ามายืนชี้ทางไปโลกหน้า  อันนั้นแอบน่ากลัวแฮะ  คงต้องทำบุญบริจาคเสื้อกันหนาวไปบ้างแล้วล่ะ  แต่ก็ดีที่ได้มาม่าจากมินิมาร์ทแห่งนี้ช่วยชีวิต ต่ออายุได้อีกโข

มินิมาร์ทของคุณชายชเว

คอนที่นี่แปลกอยู่อย่าง คือให้เอาน้ำเอาขนมเข้าไปกินได้  จริงๆ ในรถไฟฟ้าใต้ดินก็เอาเข้าไปได้เหมือนกัน  ไปดูคอนทีเลยซื้อขนมเข้าไปยังกะจะไปปิคนิค 

 

รูปเดียวที่ถ่ายได้จากในคอน  


เอาล่ะ ตั๋วพร้อม คนพร้อม คอนจะเริ่มล่ะ ขอรีพอร์ตเรียงกันตามเมมเบอร์ละกัน  สำหรับรูปประกอบของแต่ละคนเป็นรูปที่เอามาจากเวปของชาวบ้าน เครดิตแปะในรูปอยู่แล้ว ดังนั้นอย่าเข้าใจผิดว่าอิฉันมีความสามารถในการถ่ายรูปได้เทพขนาดนั้นเลยนะ

ทงเฮ

เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ ขอถอนหายใจยาวๆ ให้น้องชายคนนี้  เวลาที่ชอบบอยแบนด์คำถามที่มักจะโดนถามประจำต้องเป็น "ชอบใครมากที่สุดในวง" เราเจอคำถามนี้ตั้งแต่ไปตามซีวอนครั้งแรกแล้ว  เลยตอบไปด้วยคำตอบที่คิดว่าดูดีที่สุดก็คือ "ชอบทุกคนนั่นล่ะ ชอบพวกเขาอยู่ด้วยกัน ยิ่งเป็นคู่ก็ยิ่งชอบ" ช่างเป็นคำตอบที่ตอแหลสิ้นดี  เอาเข้าจริงๆ ไม่มีใครชอบได้หมดหรอกผู้ชายตั้ง 13 คน มันต้องมีสเป็คส่วนตัวบ้าง ไอ้เราเองก็แอบสับสนมาตลอด แม้กระทั่งตอนที่เอสเจมางานทรู ยังไปตามกับกรุ๊ปคังทึกของน้องเอล ไปช่วยเขาเย็บแบนเนอร์คังทึกอีกต่างหาก 

จนหลังจากนั้นถึงได้เพิ่งรู้สึกตัว ว่าเอาเข้าจริง ๆ แล้ว เราชอบใครกันแน่  แอบปฏิเสธในใจสุดฤทธิ์ เพราะเขาเป็นสมาชิกคนสุดท้ายในวงที่เราจำหน้าได้ (ช่างไม่มีความโดดเด่น) แถมในกลุ่มแฟนคลับยังเม้าท์ๆ กันว่า ตัวจริงเป็นพวกขี้หงุดหงิด ขาวีนเลยล่ะ  (ฮือ) น้องนิสัยไม่ค่อยจะดีซักเท่าไหร่

พอจะหนีความจริงไปอ่านฟิค ยิ่งหลอนกว่าเดิม เป็นครั้งแรกในชีวิตการเป็นสาววายจริงๆ ที่อ่านฟิคแบบเลือกที่รักมักที่ชัง เพราะจะเลือกอ่านเฉพาะฟิคที่มีเขาเป็นตัวเอก จะรุกจะรับ จะจับคู่กับใคร จะครอสแบนด์ (กุ)ก็อ่านได้หมด แต่ในฟิคเรื่องเดียวกันนั้นจะข้ามไม่อ่านของคู่อื่นเลย (เลว)

หรือแม้แต่เวลาดูรายการที่เอสเจไปออกมัวแต่ส่องหาแต่ไอ้เตี้ยเนี่ย Y0Y หาตัวยากมากเพราะมันไม่ค่อยอยู่สุข  จนกระทั่งได้เห็นเดอะบอยกิมจิเล่มเมื่อปลายปีที่แล้ว หน้าปกเป็นป๋าฮัน เยซอง (ล่ะมั้ง) แล้วก็ ทงเฮ ตอนนั้นเลยรู้เหตุผลแน่ชัดเลยว่าทำไมถึงได้ชอบเขามากขนาดนี้  เพราะรูปที่ขึ้นปกเดอะบอยกิมจิเนี่ยมันช่างเหมือนรูปของเลเยอร์ที่อิฉันโปรดปราน  ถึงว่าทำไมรู้สึกตะหงิดใจกับหน้าตาของเขาตั้งแต่ต้น เป็นหน้าตาแบบที่ชอบนี่เอง (เฮ้อ) สเป็คเดี้ยนไม่เคยเปลี่ยนแปลง 

ดังนั้นการไปเกาหลีครั้งนี้  ภารกิจหลักคือการไปจับปลา ณ ทะเลตะวันออกจ๊ะ  ซึ่งก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี เหตุผลที่เราตัดสินใจซื้อบัตรยืนโซนเดิมในคอนวันที่สอง  เพราะอะไรรู้ไหม  ก็เพราะวันแรกทงเฮเดินมายืนอยู่ตรงหน้าเรานานมั่ก  จีบีเคยเล่าให้ฟังว่าเมื่อคอนทงบังที่เมืองไทย ใช้กล้องส่องทางไกลส่องดูแจจุง แล้วรู้สึกเหมือนแจสบตา ในตอนนั้นเรายังบอกไปเลยว่า เป็นเอามากนะเธอ พอมาเจอกับตัว  แบบว่าไม่ต้องใช้กล้อง แล้วก็ระยะใกล้แค่เอื้อม รู้สึกเหมือนด๊องมันจ้องตาว่ะ (หัวใจแทบหยุดเต้น) วินาทีนั้นรู้สึกเลยว่ามาเกาหลีคุ้มแล้ว กลับตอนนี้ก็ยังได้ (ฮา) น้องน่ารักมากผูกจุกด้วย สงสัยแฟชั่นนี้แอบฮิตเพราะเห็นตั้งแต่ยุนโฮทำตั้งแต่มาโปรโมทยามาฮ่าแล่ว

แต่แอบผิดหวังนิดหน่อยที่วันที่สองทงเฮไม่ค่อยมาหยุดตรงโซนเอมากนัก  มาบ่อยก็จริงแต่กระโดดโลดเต้นตลอด อยู่นิ่งๆ ไม่ได้รึไงฟ่ะ กลัวเขาไม่รู้รึไงว่าเป็นสัญชาตินีโม่น่ะ เอาเหอะ จริงๆ รับทรงผมของทงเฮวันที่สองไม่ค่อยได้เท่าไหร่ ทรงเดียวกับคาเมะเลย ไม่เหมาะอย่างแรง คาเมะหน้าเขาเป็นรูปหัวใจ ทำแล้วดูโอเค แต่ทงเฮทำแล้วเสร่ออย่างแรงแถมดันทุรังติดกิ๊บอีกต่างหาก เอาออกด่วนเลยคุณพี่ไม่ปลิ้ม

พูดได้ว่าในคอนทงเฮเป็นคนเดียวที่ได้โซโล่จริงๆ โดยที่ไม่มีคนอื่นมาแจม ถึงจะตัดมาอย่างย่อก็เหอะนะ เป็นเพลงที่ร้องให้คุณพ่อของเขาที่เสียชีวิตก่อนหน้าจะได้เห็นความสำเร็จของลูกชาย หน้าจอก็จะฉายรูปของทงเฮกับคุณพ่อ น่าสงสารมากๆ มีคนบอกว่าเป็นเพลงของ 98 degree อืมมมม งั้นเหรอ ทำไมเราได้ฟังท่อนภาษาอังกฤษออกแค่ท่อนเดียวเอง "You are my love , my everthing" นอกนั้นเป็นภาษาเกาหลีหมดเลย หูเราเฝื่อนหรือสำเนียงด๊องมันไม่ดีล่ะเนี่ย อาจจะเป็นเพลงที่แปลงแล้วก็ได้มั่ง พยายามเข้าใจ

 อิเจร๊

เป็นที่สุดของความประทับอย่างคาดไม่ถึง  เริ่มตั้งแต่ตอนที่เจร๊ปรากฎตัวแบบหัวแดงแล้วร้องเพลงพิงก์สไปเดอร์ โดยมีซองมินเล่นกีต้าร์  และซีวอนเล่นกลองแล้ว (ช็อคไปเลย)  ไม่คิดว่าพวกลุงๆ จะตามมาหลอนข้ามถิ่น  หนีมาดูคอนไอดอลกรุ๊ป แต่กลับได้มาฟังอิเจร๊ครวญเพลงร็อ