ระหว่างที่กำลังนั่งโซ้ยหูฉลามกันอย่างเอร็ดอร่อย
และสนทนาสัพเพเหระคาดว่าน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับงานแต่ง 
แนนก็พูดขึ้นมาว่า "ไม่สังเกตเหรอคะว่าพอเราอายุ 28 แล้ว จะได้ไปงานแต่งเพื่อนบ่อยมาก"
อิฉันฟังดังนั้นจึงพูดทะลุกลางปล้องว่า "ไม่อ่ะค่ะ อายุ 28 ป้ารู้สึกว่าตัวเองไปงานศพบ่อยมากกว่า"
ทุกคนรอบโต๊ะจีน "ป้านี่..." ถ้าอิตายักษ์ฟังออกคงจะส่ายหัวเหมือนกัน
แต่นั่นคือข้อเท็จจริงค่ะ  เพราะถึงอายุขึ้นเลขสามแล้วก็จริง
รู้สึกว่าดิฉันจะไปงานแต่ง "เพื่อน" แค่ไม่กี่ครั้ง (งานแต่งอื่นๆ ก็ไปหลายครั้งอยู่)

ปกติคนเราจะไปงานแต่งเพื่อนสมัยไหนกันบ้างล่ะ
เพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่เล็กจนโต เดี้ยนก็ไม่มี (เพราะย้ายบ้านตลอด)
เพื่อนสมัยมัธยม มีเยอะก็จริง แต่ดันจบมัธยมที่น่าน
พอเขาแต่งกันที่น่าน ก็เป็นไปได้ยากที่จะไปร่วมงานด้วย
โอเคงั้นเพื่อนมหาลัย สาขาที่เรียนก็ดันเป็นสาขาเฉพาะทาง
ที่มีคนเรียนน้อยรุ่นนึงแค่ 20 คนเท่านั้นทั้งป.ตรี และ ป.โท
และยิ่งทำงานไม่ตรงสายกับที่ตัวเองเรียน
ชีวิตกับเพื่อนที่ร่วมเรียนกันมาเลยไปกันคนละทิศละทาง

นั่นทำให้ตลอดเวลาที่ผ่านมามีโอกาสได้ไปแย่งช่อดอกไม้กับเจ้าสาวเขาแค่ 2 ครั้งในชีวิต
"ครั้งแรก" เป็นงานแต่งรุ่นพี่สมัยเรียน ป.ตรี ที่ได้ไปเพราะเขาแต่งงานทันทีที่เรียนจบ 
เป็นงานแต่งเล็กๆ ที่น่าประทับใจงานนึงค่ะ 
เจ้าสาวและเจ้าบ่าวเราก็รู้จักทั้งคู่ แถมอาหารก็อร่อยเพราะจัดที่ภัตตาคาร
เว้นเสียแต่ว่า....ช่วงโยนดอกไม้เจ้าสาวนั้น
ดิฉันโดนกระเทยตัดหน้าแย่งช่อดอกไม้เจ้าสาวไป (กระซิก)
แพ้ทางมัน เพราะมันเป็นกระเทยหัวหน้ารุ่น (ชริ)
ส่วนงานแต่งเพื่อนอย่าง "อิยาย" ก็จัดเลี้ยงแบบไทย
จะให้ใส่ชุดไทยจักรีโยนดอกไม้ก็ใช่ที่ล่ะนะ
เลยได้มีโอกาสครั้งที่สองในงานแต่ง "โอคุง" นี่แหละ (แหะๆ) และผลก็คือ
 


ดอกไม้เจ้าสาวเรอะ ต่อให้หลับตาก็รับได้ย่ะ
 

โฉมหน้าตาเหล่าเพื่อนเจ้าสาวผู้พลาดหวัง 
คุณนายแนนเถียงกลับ "เริ่ดๆ อย่างฉันเคยได้แล้วย่ะ"
ซากุ "พี่ต้อย ว่าที่เจ้าสาวคนต่อไป"
หมาต่าย "อิป้า เมพมาก ครั้งต่อไปหมาต่ายอยากใส่โสร่งเป็นชุดเพื่อนเจ้าสาวอ่ะ"
เบต้า "แล้วป้าจะแต่งกะใครคะ"
ป้าต้อย "..."
 
ยังไม่มีคนจะแต่งด้วยโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย /me ล้มโต๊ะ (มุกเดิม)
แล้วตรูไปแย่งช่อดอกไม้เจ้าสาวกับเขาทำไมล่ะเนี่ย กลุ้มจาย
อิยายให้เหตุผลว่า "เพราะป้าเห็นว่ามันเป็นของฟรีใช่มั้ยเนี่ย"
 อ๊ะ มีเหตุผล  แต่สถานการณ์จริงๆ ตอนนั้นคืออิปร้าตกใจต่างหากล่ะค่ะ  
ที่ช่อดอกไม้ของโอคุงซึ่งลอยอยู่กลางฟ้าอยู่ดีๆ มันแตกเป็น 3 ช่อ 
เห็นสองสาววิ่งไปรับซ้ายขวา แล้วช่อตรงกลางล่ะ
คิดได้เท่านั้นขาก็ก้าวไปข้างหน้าแล้วอ่ะ 
ประมาณเมตรกว่าได้ เป็นก้าวที่ยาวมาก
ทุกอย่างเป็น reflex action ล้วนๆ จ้า

หากไม่คิดถึงนัยยะใดๆ ของช่อดอกไม้เจ้าสาว  
บอกตรงๆ ก็คือดีใจล่ะนะ เพราะถ้าตัดงานแต่งรุ่นพี่ออกไป (เพราะไม่ใช่งานแต่งเพื่อน) 
และไม่มีปัจจัยกระเทยเข้ามาเกี่ยวข้อง (เพราะไม่ใช่เพื่อนเจ้าสาว)
งานของโอคุงก็เป็นงานแต่งเพื่อนครั้งแรกที่มีการโยนช่อดอกไม้
และดิฉันในฐานะเพื่อนเจ้าสาวก็ได้รับช่อดอกไม้นั้นด้วย
แสดงว่าดวง Lucky 100% ของอิปร้ายังเที่ยงตรงอยู่ (ฮา)
เหมือนครั้งที่ซื้อหวยครั้งแรกในชีวิตก็ถูกเลยนั่นแหละ (ยิ้ม)
ทำให้เมื่อคืนไปงานแต่งเพื่อน ป. โท ที่จุฬา
ไม่กล้าไปรับช่อดอกไม้เจ้าสาว เพราะกลัวสถิติเสียเนี่ยแหละ
 
เขียนมายาวยืดเฉพาะเรื่องช่อดอกไม้เจ้าสาว
เพราะจำได้แม่นสุดล่ะ แล้วเรื่องงานแต่งเขาล่ะ เอิ้ก จำอะไรไม่ค่อยได้  
แต่ชอบที่เดินออกจากลิฟท์แล้วทีวีฉายรูปเจ้าบ่าวเจ้าสาวตลอดทาง ไม่หลงแน่


มีการจัดแสดงรูปถ่ายคู่บ่าวสาว ราวกับเป็น แกลลอรี่ สมศักดิ์ศรีเจ้าบ่าวที่เป็นตากล้อง
 
ส่วนตัวแอบชอบรูปนี้ค่ะ (สวยยยยย)
 
เจ้าสาวก็สวยยยยยยยย


คู่บ่าวสาว (ไม่ใช่ล่ะ)เจ้าบ่าวปีที่แล้ว กับ เจ้าบ่าวปีนี้


เฟยๆ กับซากุ ในเดรสกลางคืน
 
เดียร์จุง อิยาย และ เบต้า ในเดรสกลางคืน
 
เหมือนจะมีรูปแนนคู่กับหมาต่าย แต่หาไฟล์ไม่เจอแฮะ
ขอรับบริจาคด้วยเสียดายอุตส่าห์จับหมาต่ายแต่งตัว 

สำหรับพิธีการในงานแต่ง รอเจ้าสาวเขามาเล่าก็แล้วกัน (เล่นงี้เลยเรอะ)
ก็แหม ได้เล่าอันที่ตัวเองอยากเล่าไปแล้วนี่นา
แต่จริงๆ คือ ทั้งงานเช้าและงานเย็นมีทรัพย์กร อันได้แก่รูปไม่เพียงพอ
เลยต้องตัดจบแบบห้วนๆ ทั้งสองพาร์ทค่ะ  (ข้างล่างคือรูปพิธีที่ดีที่สุดในเครื่อง)
 
 ถือว่าอ่านขำๆ ในมุมมองของแก็งค์เพื่อนเจ้าสาวที่ไม่รู้รายละเอียดเกี่ยวกับงานมากนัก
แต่เนียนๆ มาร่วมงานด้วยใจนะจุ๊ แล้วเจอกันงานหน้า
 
งานแต่งใครล่ะ?
 
(ไม่ใช่อิฉันแน่ๆ)
 

ปล. เครดิตรูปโดยเฟยเฟย และ ซากุตามระเบียบครับ

edit @ 6 Jun 2011 11:50:47 by toy_ting

Comment

Comment:

Tweet

นี่มันรีพอร์ทการรับดอกไม้เจ้าสาวของพี่่ต้อยจริงๆด้วย ฮา

แต่แอบเหมือนพี่ต้อยตรงที่ไม่ค่อยได้ไปงานแต่งเพื่อน (งานคนอื่นๆที่ไม่ใช่เพื่อนไม่นับ) เพราะเพื่อนสมัยประถมที่อยู่เกาะ ส่วนมากแต่งไปตั้งแต่ตอนนู๋ยังเรียน(ในรุ่นมีแค่สิบกว่าคน คนบ้านนอกเค้าแต่งงานเร็ว ถ้าไปเรียนก็ทำงานที่อื่น ห่างๆกันไปแล้วบ้าง)

เพื่อนมัธยมอยู่คนละอำเภอเพราะตัวเองไปเรียนโรงเรียนมัธยมที่จังหวัด(เพื่อนก็มาจากหลากหลายอำเภอ)

ส่วนเพื่อนมหาวิทยาลัยก็มาจากหลายที่หลายจังหวัดอีก ให้ตามไปแต่งทุกจังหวัดก็คงไม่ไหว

รู้สึกว่าหลายคนจะกดดันว่างานหน้าขอเป็นพี่ต้อย ฮา~ สู้ๆฮับ

#2 By SK-SaKU :: With Your Smile on 2011-06-06 19:28

ยัยป้าค้า อันนี้เขาไม่เรียกรีพอร์ทแล้ว เนื่อหาหลักๆ เป็นเรื่องประวัติการรับดอกไม้ของป้านิ่ ชริ หลอกให้เราตั้งตารอ

ยังไงก็ขอบคุณที่อัพให้ค่ะ ป้ายังคงสไตล์การเขียนที่ไม่เหมียนใครเหมือนเดิม

ปล.ภาพแรก อย่ามาเนียนเลยค่ะ ป้าหลับตาตอนเขากดชัตเตอร์ก็บอกมาเฮอะ!

#1 By อคาชา+นะโอ on 2011-06-06 11:44